Sylvia Stek

Mijn expertise ligt bij interculturele problematiek. Deze interesse is ontstaan nadat ik destijds betrokken raakte bij één van de 1ste uitreizigers vanuit Nederland naar het Kalifaat. Daarna vertrokken er vanuit onze regio steeds meer mannen maar ook vrouwen en kinderen. Dit, maar ook andere cultureel ingegeven vormen van geweld binnen afhankelijkheidsrelaties hebben altijd mijn interesse gehad. Je kunt hierbij denken aan gedwongen huwelijken, achterlatingen van vrouwen en meisjes, eergerelateerd geweld, besnijdenissen en verstotingen. Het zijn allemaal instrumenteel ingezette en onderdrukkende vormen van cultureel of traditioneel geweld binnen relaties waarbij mensen afhankelijk zijn van elkaar. Ik noem mezelf in het dagelijkse leven een mensenrechtenactivist. Ik vind het belangrijk dat mensen in vrijheid en in veiligheid hun bestaan mogen leven. Gemeenschappen en familiaire relaties kunnen erg beschadigend voor elkaar zijn. Vanuit mijn werk- en functie probeer ik dit met de betrokkenen bespreekbaar te maken en ernstige schendingen te stoppen of te voorkomen.

Ik ben verder ook oprichter van Kroesje, dit bestaat niet meer. Kroesje bracht net als Loesje posters uit. De teksten van Kroesje werden geschreven door LHBTI- en migrantenjongeren. Het doel was om hen zichtbaar een stem te geven, door de stad vol te plakken met leuke one-liners en krachtige statements. Verder heb ik in het verleden geschreven voor de lesbische glossy ZijaanZij en schrijf ik maatschappijkritische stukjes onder een synoniem vanaf mijn eigen weblog.

Hoe draag jij bij aan de preventie van (online) seksueel geweld en/of (ex-)partnergeweld?

Door onderzoek te doen. Door in gesprek te gaan. Door normatief op te treden. Door te begrenzen als het moet. Uiteindelijk door bescherming te bieden wanneer nodig.

Welke tips geef jij aan collega’s?

Wees zacht voor de mens, maar hard voor het probleem.

Wat is het eerste wat een professional kan doen om met dit onderwerp aan de slag te gaan als dit nog nieuw voor hen is?

Het eerste wat je moet doen is vragen stellen. Geen gezin is gelijk. Geen situatie is hetzelfde. En zelfs al is de hulpvraag nog zo groot, je hebt de ander altijd nodig om ergens te kunnen komen. Hulpverleners komen soms te vroeg, dan is iemand nog niet zo ver om de stap te maken die jij voor ogen hebt. Soms kom je ook te laat. Het kan ook zijn dat je op tijd bent, maar niet de juiste persoon. Zo kan een homoseksuele jongen die verstoten is door zijn familie onder aanvoering van zijn moeder en tantes zich extreem onveilig voelen in een gesprek met een vrouwelijke hulpverlener. Vraag je dan altijd af, waarom iemand na het eerste gesprek met jou niet meer kwam opdagen.